آخرین مطالب سایت :

سامانه پیام کوتاه قبیله منتظر:

  • 30008800444313

عایشه متهم ردیف اول

 


پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) رحلت یا شهادت؟
آیا حضرت محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) به مرگ طبیعی از دنیا رفت و یا شهید شد؟
در برخی از متون آمده است: «گروهی، زنِ یکی از اشراف یهود را به نام زینب فریب دادند که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) را از طریق غذا مسموم سازد. نقشه وی از این قرار بود که آن زن، کسی را خدمت یکی از یاران پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) فرستاد و از او پرسید که پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلم) کدام عضو از گوسفند را بیشتر دوست می دارد. او در پاسخ گفت: ذراع گوسفند مطبوع‌ترین عضو برای پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) است. زینب، گوسفندی را بریان کرد و آن را مسموم ساخت، و بیش از همه در ذراع آن سم داخل نمود و به عنوان هدیه خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) فرستاد. پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) نخستین لقمه ای را که به دهان گذارد، احساس کرد مسموم است. فوراً آن را از دهان در آورد، ولی کسی که با ایشان غذا می خورد، یعنی «بشر بن براء معرور» که از روی غفلت چند لقمه خورده بود؛ پس از مدتی بر اثر سم در گذشت. پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) دستور داد زینب را احضار کردند و به او گفت: چرا چنین جفایی را بر من روا داشتی؟! وی در پاسخ گفت: تو اوضاع قبیله ما را هم بر هم زدی، من با خود فکر کردم که اگر فرمانروا باشی، با خوردن این سم از بین خواهی رفت، و اگر پیامبر خدا باشی، قطعاً از آن اطلاع یافته و از خوردن آن خودداری خواهی نمود.»
ابن اسحاق گزارش می دهد: «رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) در معرض وفات خود به «امّ بشر» دختر «براء بن معرور» که برای عیادت وی آمده بود گفت: از همان خوراکی که با برادرت در «خیبر» خورده، اکنون رگ دلم قطع می شود.» بدین جهت مسلمانان رسول خدا را علاوه بر افتخارات نبوّت دارای مقام شهادت هم می دانستند.

با توجه به مطالب مذکور باید گفت:
1) از برخی روایات و متون دینی استفاده می شود که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در جنگ خیبر مسموم شده و این مسمومیت در بیماری پیامبر مؤثر بوده است. برخی گفته اند: معروف این است که پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم در کسالت وفات خود می فرمود: این بیماری از آثار غذای مسمومی است که آن زن یهودی خورانده است.
شاید به خاطر همین روایات و متون تاریخی بوده که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) را نیز دارای مقام شهادت می دانستند، همان گونه که ابن هشام تصریح نموده است.
در برخی روایات نیز اشاره شده که مسمومیت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در رحلت او تأثیر گذار بوده است، از این رو حضرت در هنگام رحلت با اشاره به مسمومیت خویش در خیبر می فرمود: «نیست پیامبر و وصی مگر این که شهید شود».

2) در خصوص این که به پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) شهید گفته نمی شود، شاید بدان جهت باشد که مسایل تاریخی ابهام دارد و یا سند برخی از روایات اشکال دارد. طبیعی است چیزهایی را می توان به ساحت مقدّس پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) نسبت داد که شبهه و ابهام نداشته باشد. از سوی دیگر دقیقاً مشخص نیست که مسمومیت، چقدر در رحلت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) تأثیر گذار بوده؛ زیرا مسمومیت در سال هفتم هجری بوده، ولی رحلت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در سال 11 هجری اتفاق افتاده و این فاصله زمانی حکایت از آن دارد که مسمومیت عامل اصلی رحلت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) نبوده است. اگر مسمومیت علت اصلی رحلت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) بود، باید پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) بعد از مسمومیت از دنیا می رفت، همان گونه که «بشر بن براء» که از گوشت همان گوسفند خورده بود، فوت کرد.

3) در خصوص صحت و عدم صحت اقوال درباره رحلت و یا شهادت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) نمی توان قضاوت نمود،‌ زیرا داوری درباره مسایل تاریخی مبهم، مشکل است. از متون تاریخی استفاده می شود که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) توسط زن یهودیه مسموم شده است. حال پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در اثر مسمومیت از دنیا رفت یا نه، مشخص نیست.

شهادت یا رحلت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم)؟؟؟

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ. آل عمران ایه ۱۴۴
محمد [صلی الله علیه و آله وسلم‏] فقط فرستاده خداست‏؛ و پيش از او، فرستادگان ديگرى نيز بودند؛ آيا اگر او بميرد و يا كشته شود، شما به عقب برمى‏گرديد؟ [و اسلام را رها كرده به دوران جاهليّت و كفر بازگشت خواهيد نمود؟] و هر كس به عقب باز گردد، هرگز به خدا ضررى نمى‏زند؛ و خداوند بزودى شاكران [و استقامت ‏كنندگان‏] را پاداش خواهد داد.

یکی از مظلومیتهای حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) این است که معمولا به کیفیت شهادت ایشان توجه نمیشود. و معمولا میگویند رحلت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) !!! حال قصد داریم در رابطه با کیفیت شهادت و قاتلین آن حضرت صحبت کنیم:
کتابهای سیره و حدیث مرگ رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) بوسیله سم را تایید کرده اند و آن را با احادیث متواتر ذکر کرده اند از جمله:
- ابن سعد میگوید در روایتی آمده است: پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) مسموم درگذشت و شصت و سه ساله بود. این قول ابن عبده است.(المجدد فی الانساب. محمد بن محمد علوی ص۶)
- شیخ مفید میگوید: او در مدینه روز دوشنبه دوشب باقیمانده از ماه صفر در سال دهم هجری درگذشت درحالیکه شصت و سه سال داشت.(المقنعه شیخ مفید ص۴۵۶ و منتهی المطلب حلی ج۲ص۸۸۷)
- علامه حلی شهادت رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) را به وسیله سم ذکر میکند.(هی المطلب حلی ج۲ ص۸۸۷)
- در کتاب جامع الرواه آمده است: پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در مدینه مسموم درگذشت.(جامع الرواه محمد علی اردبیلی ج۲ص۴۶۳)
- شیخ طوسی میگوید: رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) دو شب باقیمانده از ماه صفر در سال دهم هجری مسموم درگذشت.(تهذیب الاحکام ج۶ص۱ و بحار الانوار ج۲۲ص۵۱۴)
- بیهقی از عبدالله بن مسعود روایت کرده است که وی گفت: اگر ۹بار قسم بخورم که رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) کشته شده اشت برایم محبوبتر است از اینکه یکبار قسم بخورم که او کشته نشده است به جهت اینکه خداوند او را پیامبر شهید قرار داده است.(السیره النبویه ابن کثیر دمشقی ج۴ص۴۴۹)
- حاکم نیشابور کشته شدن رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) را تایید کرده است. آنجا که میگوید: شعبی گفته است: بخدا قسم رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) و ابوبکر با سم کشته شدند و عمر و عثمان و علی بن ابیطالب با شمشیر کشته شدند و حسن بن علی با سم و حسین بن علی با شمشیر کشته شد.(المستدرک. ج۳ص۶۰)
- ابن مسعود کشته شدن پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در سنه ۱۱ هجری تایید و تاکید کرده است.(السیره نبویه ابن کثیر ج۴ص۴۴۹ و البدایه و النهایه ج۶ص۳۱۷و۳۲۲)
- رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: هیچ پیامبری یا وصی او نیست مگر آنکه شهید میشود.(بصائر الدرجات ص۱۴۸و بحارالانوار ج۱۷ص۴۰۵و ج۴۰ص۱۳۹) و همچنین فرمودند: هیچ کس از ما (اهل بیت (علیهم السلام)) نیست مگر آنکه مسموم یا مقتول خواهد بود.(کفایه الاثر- خراز قمی ص ۱۶۲ و وسائل الشیعه ج۱۴ص۲ و بحارالانوار ج۴۵ص۱ و من لایحضره الفقیه ج۴ص۱۷)
** پس شهادت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) توسط سم قطعی است. ولی چه کسی و در چه زمانی ایشان را به شهادت رسانده اند؟؟؟

زمان شهادت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم)

ظاهرا بیشترین فاصله ای را که بین فرمان حمله به شام به رهبری اسامه و شهادت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) بیان شده است دو هفته است. (المغازی واقدی ج۱ص۱۲۶) به دلیل زیاد بودن روایات در این زمینه ما به بیان مصادر کفایت میکنم: الطبقات الکبری ابن سعد جلد دوم و سیره ابن هشام و انساب الاشراف جلد اول و عیون الاثر جلد دوم.
در تمامی این مصادر فاصله ۱۲ الی ۱۴ روز فاصله بین دستور حمله به شام و شهادت بیان شده است. شهادت ایشان در سال ۱۱ هجری و در سن شصت و سه سالگی بوده است.

اولا: از آنجایی که حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) همانطور که گفتم از شهادت قریب الوقوع خودشان در غدیر خبر داده بودند.
ثانیا: فاصله زمانی زیادی بین غدیر و دستور حمله به شام به رهبری اسامه نبوده است.
ثالثا: سرزمین شام در فاصله دوری از مدینه قرار داشت.
رابعا: در غدیر امیرالمومنین امام علی (علیه السلام) به عنوان جانشین معرفی شده بود.
خامسا: ابوبکر و عمر و دیگران اطرافیان از پیوستن به سپاه اسامه سر باز زدند تا بتوانند به طور سری به گونه ای که رسوا نشوند از دست پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) خلاص شوند و نقشه های شوم خود را در بعد از شهادت حضرت محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) اجرا کنند.

عایشه و اطرافیان او قاتل حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم)

روایت شده است: پس بیهوش شد و چون به هوش آمد زنها به او دارو خوراندند در حالی که او روزه دار بود.(الطبقات الکبری ج۲ص۲۳۵)
در دو روایت بخاری و مسلم از عایشه آمده است: «ما به رسول خدا در هنگام بیماری اش دارو دادیم پس شروع کرد به اشاره کردن به ما که به من دارو ندهید.
گفتیم: (مسئله ای نیست) هر بیماری از دارو متنفر است. در بعضی روایات اینچنین آمده: (اهمیتی ندهید) کراهیت مریض از دواست!
اندکی بعد پیامبر فرمود: هرکس در خانه است در برابر چشم من باید دارو بخورد بجز عمویم عباس که در کنار شما حضور نداشت.»(سنن البخاری ج۷ص۱۷ و ج۸ص۴۰ و سنن مسلم ج۷ ص ۲۴و۱۹۴- تاریخ طبری ج۲ص۴۳۸)

اولا: مگر اطاعت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) در هر حالی طبق نص قرآن واجب نشده است؟ مگر قرآن نفرموده: که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) از روی هوی و هوس سخن نمیگوید؟ پس چرا وقتی حضرت محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) خواستند که به او دارو (سم) را ندهند عایشه اطاعت نکرد و بلکه خلاف دستور حضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) عمل کرد؟ انگار عایشه نیز مانند عمر خیال کرده بود که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) نعوذبالله هذیان میگوید!!! آیا رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) فایده دارو را نمی دانست و آنها میدانستند؟ و آیا پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) مصلحت خود را تشخیص نمیداد و آنها تشخیص میدادند؟
ثانیا: جمله آخر حضرت (همه اهل خانه در برابر چشم من از این دارو بخورند) اشاره به این دارد حضرت میدانستند که آن دارو نبوده است بلکه سم بوده است که میخواستند توسط آن حضرت را بکشند. لهذا منظور حضرت اینچنین بوده است: اگر دارو بوده است از آن بخورید!!! ولی خودشان میدانستند که دارو نبود و از آن نخوردند.
در الطب النبوی ابن جوزی ج۱ص۶۶ میگوید: به او دوا خوراندند در حالیکه بیهوش بود و چون به هوش آمد فرمود: چه کسی با من چنین کرد. این کار زنهائی است که از آنجا آمده اند و با دست به سوی حبشه اشاره کرد. و در روایات صحیح آمده که عایشه و حفصه حبشی بودند.

این یک افشاگری از سوی رسول خداست که او را به روشی که زنان حبشیه به شوهرانشان سم میخوراندند مسموم کرده اند. سم حبشه نیز معروف و مشهور بوده است و بعضی از حبشیها متخصص در سحر و شعبده و انواع سم بوده اند.
عبدالصمد بن بشیر از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که آنحضرت فرمود: میدانید پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) درگذشت یا کشته شد همانطور که خدا میفرماید: (اگر او درگذرد یا کشته شود به جاهلیت باز میگردید.) او قبل از مرگ مسموم شد. آن دو زن (عایشه و حفصه) به او سم نوشاندند.(تفسیرالعیاشی ج۱ص۲۰۰ و بحارالانوار ج۲۲ص۵۱۶وج۲۸ص۲۱) و در روایت دیگر آمده است: عایشه و حفصه به او سم نوشاندند.(بحارالانوار ج۲۲ص۵۱۶)
و علامه مجلسی میگوید: احتمال دارد که هر دو سم در شهادت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) مؤثر بوده اند.(بحارالانوار ج۲۲ص۵۱۶)
منظور علامه از دو سم یکی سم خیبر است و دیگری سمی که در روزهای آخر حیاتش به او نوشاندند. سران رژیم غاصب (ابوبکر و عمر و دخترانشان و...) برای اینکه اسم آنها به عنوان قاتلین حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) در جامعه پخش نشود به دست و پا افتادند و صحنه را غبار آلود کردند و گفتند: درست است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) مسموم شده اما این اثر سم خیبر در سال هفتم هجری بوده است که اینک او را از پای درآورده است!!! البته هیچ عاقلی چنین بهانه واهی را نمی پذیرد زیرا رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) در سال ۱۱هجری کشته شده و حادثه خیبر در سال هفتم اتفاق افتاده است!!! از آن گذشته رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) از مسمومیت طعام خیبر توسط جبرئیل آگاه شد و از آن نخورد. عایشه نیز از آن واقعه عبرت گرفت و خوردن سم را به اختیار خود پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) نگذاشت بلکه به زور آن را به حضرت خوراند. پس قطعا شهادت حضرت محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) به خاطر آخرین سم که توسط عایشه به او خورانده شد و حضرت به خاطر ضعف نتوانستند مقاومت کنند و به شهادت رسیدند.

تکمله همراه با عین حدیث شهادت حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم)

علمای شیعه و سنّی اتفاق نظر دارند که حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) به سبب سمّی که به آن حضرت خورانده شده شهید و از دار دنیا رفته اند نه اینه به صورت مرگ طبیعی این اتقاق دردناک رخ داده باشد، به مطالب زیر دقت بفرمایید:
- ابن سعد می گوید: پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) به سبب سمّ وفات کرد در حالیکه شصت و سه سال سن داشتند.(المجدد فی الانساب، ص 6)
- امّا روایت صحیح بخاری و مسلم که از عایشه نقل می کنند:
عن عایشه: «لددنا (لد: خوراندن دوا را گویند) رسول الله (صلی الله علیه و آله) فی مرضه، فجعل یشیر الینا أن لا تلدّونی».
قلنا: کراهیة المریض الدواء.
فقال (صلی الله علیه و آله): لا یبقی فی البیت أحد الّا لد و انا انظر الّا عمی العباس فانه لم یشهد کم.(صحیح بخاری: 7/17، 8/40 و صحیح مسلم: 7/24 – 194)
عایشه می گوید: در ایام مریضی رسول خدا به حضرت دارویی خوراندیم. اما در آن حال او (حضرت) به ما اشاره می کرد که این دارو را به من نخورانید. ما گفتیم مریض از دارو متنفر است.
سپس او (حضرت) فرمود: در اتاق کسی وجود ندارد که آن دارو را به من نخورانده باشد و من نگاه می کردم، مگر عمویم عباس که از شما نبوده.
در روایت دیگر آمده:
«فلدوه و هو مغمور، فلما افاق صلی الله علیه و آله قال:
من فعل بی هذا هذا من عمل نساء جئن من هاهنا، و اشار بیده الی الارض الحبشیة».(ا قرب الموارد: 2/886)
به پیامبر دارو خوراندند در حالی که پیامبر خدا مقهور بود زمانی که قهر از چهره مبارکشان زائل شد، فرمود: چه کسی این دارو را به من خوراند این عمل از کارهای زنان است که از آن جا آمدند و اشاره کردند به سرزمین حبشه.

تاریخ و نصوص صحیحه ثابت کرده که عایشه و حفصه دو زن حبشی بوده اند.(طبقات ابن سعد: 2/203)
 
 
 




  • تاريخ: 8 آذر 1395
  • نويسنده: sadra
  • دسته بندی: ائمه اطهار و انديشه هاي اسلامي » ائمه اطهار عليه السلام » حضرت محمد صلي الله عليه واله

  • برچسب ها:


    ارسال نظر

    • ??????? ????
    • ????? ?????
    • ???? ?????
    • ??????
    •  ?????????
    • ?????? ??? ??????
    • ???????
    • ????? ??? ???? ????
    • ????? ?????
    • ??? ??? ? ???? ?????
    • ???????
    • ???? ??? ??????? ? ?????? ?????
    • ???? ?????
    • ????? ????? ? ????
    • ????? ????? ? ?????
    • ????????
    • ????? ? ??????? ??
    • ??? ?????
    • ??? ?????
    • ??? ? ??????

     

     

    http://qm313.com/upload/1353725842.gif http://qm313.com/upload/1390813800.jpg

    قبيله منتظر

     

     

    http://qm313.com/upload/1391111430.jpg http://qm313.com/upload/1390769457.jpg